چقدر سخته ببینی، همه مسافر شهر قلبت می شن وآتیش خاطره ها رو تو کوچه پس

کوچه ها ی امیدت روشن می کنن وبعد،،


                            بدون خداحافظی می ذارن ومیرن...  

اون وقت،، دلت می مونه و خاکستر نیمه روشن عشقی که هر لحظه دلت رو می

سوزونه...

و،،

حسرت و غبار تنهایی ک آسمون آرزوهات وپر می کنه،،
 
وخیال، ستاره هایی ک هنوز با یاد اونا شبت رو روشن می کنی ....

                    ویک سوال ک بی جوابه!!

 

     چرا،،   اون   ساکن   شهر  سوخته  نمی شه!!؟