راحیل ماندگار

خدایا!راه را نمی بینم! آینده پنهان است،،اما مهم نیست،همین کافی ست ک تو راه را می بینی و من تورا ...





من از جنس زمستانم  نگاهم مملو از باران
                                                 دلم متروک وحزن آلود تنم درسایه ی طوفان

من ازجنس زمستانم سپیدو سرد وبس لرزان
                                                  دمی در بزم بوران  ودمی سرگشته ونالان

من از جنس زمستانم سکوتم داغ وتن سوزان
                                                  به بامم برف دل تنگی شبم خاموش وبی مهمان

من ازجنس زمستانم ملول وخسته ونالان
                                                   دراین یلدای تنهایی به کار خویش سرگردان
                        

                                          **************

نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/۳٠| ساعت ۳:۱۳ ‎ق.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()

       

        زندگی سرشار از عشق است،،پاره ای از آن باش..قلب.

نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/٢٩| ساعت ۳:٠٧ ‎ق.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()




پیرمرد در گوشه ای از پیاده رو نشسته بودودستانش را به منزله ی شرمندگی روی صورتش گرفته بود؟!
صورتش از خجالت سرخ بود...

هرعابری که رد می شد به کاغذ کنارمرد خیره می شدوچنان که شعر ویا مطلب جالبی دیده باشد آن را می خواند وبا حالتی خاص،اما به سادگی از کنارش می گذشت...!

شاید هم حق با آنها بود وبهتر بود ک بروند،،اما...


دخترجوان هم ب همراه دودوست دیگرش مرورکنان ازکنارش گذشتند،
اما چند قدم هم نگذشته بودند که دخترک  ب سوی مردبازگشت.
این بار با دقت بیشتری نوشته های روی کاغذ رامی خواند...

-  لحظه ای دستان پیرمرد روی صورت سرخش لرزید-


دوستان دختر بهت زده منتظر بازگشتش بودند،،اما...

به سرعت از آنها دور شد...
و خیلی زود بازگشت،،
باعجله از زیر چادرمشکی اش وسیله ای سفید بیرون آورد وکنارپیرمرد روی زمین گذاشت؟؟


بغض مرد سخت شکست،،


حق حق کنان او را دعا می کرد،انگار یادش رفته بود که تا چند لحظه ی پیش چقدر خجالت میکشید،،دخترخم شدوبعدچند اسکناس که در مشتش پنهان کرده بود در دستان مرد گذاشت واشک ریزان با گفتن چند جمله، به سرعت باد از آنجا دور شد...  

پیر مرد باخوشحالی ترازو را ازجعبه بیرون آورد وبدون هیچ خجالتی شروع به کارکردن کرد.
 


                    

پیرجوانمرد

        

دستان یخ زده ات را می بوسم ای پیر جوان مرد؛

آن گاه که سوز استخوانش حرام زندگی را به آتش می کشاند...

وخم پشتت؛

              ک مردانه ایستادن را نشانم می دهد،،

و چشمان منتظر تورا؛ ک  سکه های صبر را بر خرج چیره ی روزگار دخل میکند؟؟؟
 
      وترازویت را،،ک نه وزن مرا،

             بار سنگین رسالت را

                           - در کفه ی معرفت-

                   بر چهره ی زشت نباید های شهرزیبا می کشد...




نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/٢۸| ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()

         دوست دارم لحظه هارا سرکنم                 
                                  تا کنارت خستگی را درکنم


        دوست دارم حکم داراشک را     
                                  با شب چشمان تو باورکنم

نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/٢٦| ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()

 

تورا دوست دارم

تورا به وسعت تنهایی ات دوست دارم؛

 

تورا که بیابان خدایی...



ریگ های خشک وسیاهت را می ستایم،،

آن گاه که در انتظار قطره ای چشم به آسمان می دوزندو لب به زمین...

  عشقت را سپاس، آرامشت را
                                                                                                   
                                                           وتورا...   
                                                                                                       
               تورا که آتش تنهایی ام را خاموش کردی،،

               وآرامشم را در خویش جای دادی..!

               آری

             آرامش من نیز در تو جاری ست...

              از آن روز که بر باد رفت و

              به همراه باد به سوی توروانه شد...


                 - عاشقانه می خواهمت -

                   تورا که مثل منی
 

                 تنهای تنهای    با خدا...

 

هرگز گرمی وزیبایی بیابان را به طنازی گلهای آراسته نخواهم فروخت...

نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/٢۳| ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()

            
     ماه عروس آسمان بودوعاشق زمین

 ومن عاشق ماه وستاره های بیدارشب...


                 یک شب که شهرخواب بود، دیدم  که سرما آبهای  خواب ایستاده ی

شهررا به دار آویخت

                 و رودهای گم شده را به سیخ کشید

                         چه زیبا شهر را زشت می کرد..!
   
                 شهرخواب بودو ستاره ام به خواب رفته بود...

                                               تنها بیدار شب ماه بود...

           نورمی پاشید تا شاید شهر بیدار شوداما

               شهرهنوزهم خواب بود...



              من در شعرم بیدار میشوم

              دیگر شب را دوست ندارم

              تنهایی ماه رادوست ندارم


                              آبهاازاسارت درخواهند آمد

 

                                       ستاره ها بیدارشوید


                                     خورشید در راه است...


                                             11/ 8/ 91


تقدیم به ماه این آسمان آبی ،،که زمین را تا طلوع خورشیدولایت روشن می دارد..نور لطفت جاودانه آقا      

   

نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/٢٢| ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()

 

هفته ی گذشته با ی خانم جوان آشنا شدم ک صورتش رو باسیلی سرخ نگه داشته بود

روزها تو خونه مردم کارگری می کرد تا خرج خودش ودوتا بچه ی معصومش رو در آره اما

باز هم...

امروز به خونش رفتم...

اولین چیزی ک به چشمم خورد میخی بود ک نقش دستگیره رو روی درداغون آپارتمان

اجاره ایش بازی می کرد،،

ودر زیبای همسایه...

خدارو شکر  خدارو شکر

                             تنها جملاتی بود ک میشنیدم...



 
!!!

مادر گوجه های  سبز مغازه را می خرید تا زیرنور آفتاب حیاطمان برسدو ما شاد باشیم؛

اما من دلم " گوجه سبزهای همسایه رامی خواست...



نوشته شده در ۱۳٩۱/٩/۱٢| ساعت ۸:٠٧ ‎ب.ظ| توسط راحیل ماندگار (خ. خلج)| نظرات ()















قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت